Soms begint pijn niet met woorden, maar met een moment dat in het lichaam wordt opgeslagen. Voor een meisje dat ’s morgens haar vader de deur uit zag lopen en niet meer terugkwam. De deur ging dicht, haar wereld veranderde en haar hart begreep het niet. Wat zij voelde, was verlies, een leegte waarvoor ze geen woorden had, maar die diep in haar systeem werd vastgelegd.
Een kind kan niet begrijpen wat een scheiding betekent. Ze weet niets over volwassen conflicten, dynamieken of omstandigheden. Ze voelt alleen dat iemand die haar dierbaar is vertrekt en niet terugkomt. In haar beleving is dat niet het verhaal van twee ouders, maar van één kind dat achterblijft. En dat kind maakt van binnen vaak een stille conclusie: misschien ligt het aan mij.
Die gedachte nestelt zich niet alleen in het hoofd, maar in het lichaam. Het zenuwstelsel probeert zich aan te passen, zodat dit verlies nooit meer zo rauw hoeft te voelen. Soms betekent dat altijd alert zijn, soms steeds harder je best doen om gezien te worden of juist mensen op afstand houden, zodat je niet opnieuw gekwetst wordt. Later noemen we dat verlatingsangst, bindingsangst of moeite met vertrouwen. Maar diep van binnen is het nog steeds dat kleine hart dat kijkt naar een deur die dichtging. En nooit meer openging met een stille herinnering aan het gemis dat daar begon.
Wat zo mooi en tegelijk pijnlijk is, is dat het volwassen leven die oude pijn vaak opnieuw laat voelen. Niet als herinnering, maar als reactie. Een geliefde die afstand neemt, iemand die een afspraak vergeet, een moment waarop je er ineens ‘alleen voor lijkt te staan’, kan het lichaam overspoelen met datzelfde gevoel dat ooit te groot was om te dragen. Het is niet irrationeel, het is wijsheid van een systeem dat ooit leerde te overleven.
De weg naar heling loopt dan ook niet via meer begrijpen, analyseren of verklaren. Het gaat om terugkeren naar het deel van jou dat die ochtend alleen achterbleef en haar nu te geven wat er toen niet beschikbaar was: warmte, aanwezigheid, erkenning en ruimte om te voelen. Lichaamsgericht trauma-werk helpt om stil te staan bij wat ooit te snel ging. Het nodigt je uit om te luisteren naar de bewegingen in je lijf, de spanning die zich aanspande om te beschermen, de tranen die ingehouden werden en het verlangen om vastgehouden te worden.
Heling betekent niet dat je het verleden verandert, maar dat je jezelf niet langer alleen hoeft te laten met dat gevoel. Het moment dat je het innerlijke kind in jou ziet, is het moment dat er iets verschuift. Dan wordt duidelijk dat zij nooit schuldig was, nooit tekortschoot en nooit verantwoordelijk was voor het vertrek van een ander. Ze was een kind dat liefde nodig had en die liefde kun je haar nu geven.
Misschien wordt Tears in the Morning dan zachtjes iets anders. Tranen die eindelijk mogen vallen, niet meer als teken van gemis, maar als bewijs dat je lichaam zich opent. Dat je systeem zich veilig genoeg voelt om te voelen wat er ooit vastzat. En dat het nu anders mag aflopen.
In mijn praktijk InnerHart werk ik met deze lagen: het verhaal dat je kent en de diepere laag die je lichaam heeft bewaard. Samen onderzoeken we de plekken waar je nog wacht, waar je vasthoudt of waar je jezelf verlaat, niet om te fixen, maar om te ontmoeten wat gezien wil worden.
Als je in deze woorden iets herkent, het verlies, het wachten of de angst om opnieuw verlaten te worden, weet dan dat dit geen tekortkoming is. Het is een echo van een ervaring die te groot was voor een klein lichaam. En dat het nu zachtjes, stap voor stap, anders mag.