Jarenlang leefde ik vooral vanuit mijn hoofd.
Ik was goed in analyseren, situaties beredeneren en oplossingen bedenken. Mijn ratio was mijn kompas en dat voelde veilig. Wanneer mensen het over ‘voelen’ hadden, haalde ik mijn schouders op. Voelen was voor mij iets vaags, iets waar ik weinig mee kon.
Het was alsof ik afgesneden was van dat deel van mezelf. Toch wist ik ergens diep vanbinnen dat er iets niet klopte. Ik voelde weinig, maar was tegelijkertijd nooit echt op mijn gemak.
Die innerlijke stilte begon te veranderen toen ik een paar jaar geleden in aanraking kwam met innerlijk werk en voorouderlijk werk. Daar begon mijn reis van mijn hoofd naar mijn hart.
Tijdens mijn eigen proces begon ik te begrijpen hoe mijn drang naar controle en mijn focus op denken eigenlijk een manier waren om oude pijn niet te hoeven voelen. Soms ontwikkelen we overlevingsmechanismen die ons ooit hebben geholpen, maar die ons later juist kunnen beperken.
Ik ontdekte dat het niet alleen gaat om begrijpen wat er in je leven gebeurt, maar ook om voelen wat er onder de oppervlakte aanwezig is.
Gaandeweg begon ik ook te kijken naar het grotere geheel: mijn familie, mijn voorouders en de patronen die door generaties heen kunnen worden doorgegeven.
Voorouderlijk werk gaf mij een dieper inzicht in de dynamieken die binnen families kunnen spelen. Soms dragen we gevoelens, overtuigingen of patronen met ons mee die hun oorsprong hebben in eerdere generaties. Door daar met aandacht naar te kijken, kan er meer begrip ontstaan. Niet vanuit schuld of oordeel, maar vanuit erkenning.
Het bijzondere was dat ik me hierdoor niet alleen meer verbonden voelde met mezelf, maar ook met mijn familie en de generaties voor mij. Door te erkennen wat er was en los te laten wat niet van mij was, ontstond er ruimte. Ruimte om mijn eigen pad te volgen.
Wat mijn eigen proces mij vooral heeft geleerd, is hoe belangrijk het is om niet alleen te begrijpen, maar ook te voelen. Je lichaam vertelt vaak al veel eerder wat er in je speelt. Wanneer je leert luisteren naar die signalen, ontstaat er meer bewustwording. Je voelt beter waar je grenzen liggen, waar je energie stroomt en waar iets aandacht vraagt.
Mijn hoofd is er nog steeds. Maar nu staat het niet meer los van mijn hart.
Ik leef bewuster, voel meer en ben dichter bij mezelf gekomen. Die reis van hoofd naar hart is geen rechte lijn. Het is een proces van ontdekken, voelen, loslaten en opnieuw leren vertrouwen op jezelf.
Misschien herken je dat gevoel dat je vooral vanuit je hoofd leeft, terwijl er ergens diep vanbinnen iets anders gevoeld wil worden.
Soms begint verandering simpelweg met de bereidheid om stil te staan bij wat er in jou leeft.
0 reacties