Jarenlang leefde ik zonder het te beseffen achter een masker. Ik dacht dat ik de persoon was, die ik aan de buitenwereld liet zien: vriendelijk, dienstbaar en altijd klaar om te voldoen aan de verwachtingen van anderen.
Ik had mezelf zo goed aangepast aan wat ik dacht dat mensen van mij wilden zien, dat ik ergens onderweg was vergeten wie ik werkelijk was.
Een aantal jaar geleden begon dat te veranderen. Ik kwam in aanraking met boeken en trainingen over persoonlijke ontwikkeling en bewustwording. Door de inzichten die ik daar opdeed, begon ik mezelf steeds vaker af te vragen: wie ben ik eigenlijk echt?
Was de façade die ik jarenlang had opgebouwd werkelijk wie ik was of was het een masker dat ik had opgezet om mezelf te beschermen?
Toen ik terugkeek op mijn leven, zag ik hoe vaak ik me had aangepast. Ik deed me sterker voor dan ik me voelde, lachte terwijl ik vanbinnen verdrietig was en stemde vaak in met wat anderen wilden, zelfs als dat niet was wat ik zelf wilde.
Langzaam begon er iets in mij te veranderen. Het was alsof ik in een spiegel keek en de scheuren in mijn masker begon te zien.
Het afzetten van mijn masker vond ik doodeng. Wat als mensen mijn echte ik niet zouden accepteren? Wat als ik, zonder dat masker, niet goed genoeg zou zijn? Toch voelde ik dat het tijd was om eerlijk te worden. Niet alleen naar anderen, maar vooral naar mezelf.
Ik begon kleine stappen te zetten. Ik durfde mijn gevoelens vaker te delen met de mensen om mij heen. Ik sprak mijn wensen uit en gaf mijn grenzen aan, in plaats van automatisch mee te gaan met wat anderen wilden. Dat voelde spannend en soms was ik bang, maar ik zette door. Langzaam groeide mijn zelfvertrouwen. Op een gegeven moment merkte ik dat ik mezelf niet langer wilde verloochenen.
Voor mijn omgeving was deze ‘nieuwe ik’ even wennen. Ze vonden dat ik veranderd was en waren niet gewend dat ik duidelijk zei wat ik wel en niet wilde.
Ik zag hun opmerkingen uiteindelijk als een compliment. De ‘oude ik’ zou niet meer terugkomen.
Mijn grootste uitdaging was het accepteren van mijn eigen kwetsbaarheid. Ik ontdekte dat het oké is om niet altijd sterk te zijn, om fouten te maken en soms even niet te weten wat je moet doen.
Mijn ware zelf, met al haar imperfecties, bleek eigenlijk helemaal goed te zijn. Ik koos voor mezelf. De weg daar naartoe was niet altijd gemakkelijk, maar het is het meer dan waard geweest.
Deze ervaringen hebben mij gebracht waar ik nu sta en vormen een belangrijk onderdeel van mijn werk met vrouwen die voelen dat ze ergens onderweg de verbinding met zichzelf zijn kwijtgeraakt.
Misschien herken je dat gevoel. Dat er ergens onder alle rollen en verwachtingen een deel van jou is dat weer zichtbaar wil worden.
0 reacties