Misschien heb je weleens gehoord van de moederwond. Het gaat over ervaringen die vaak stil blijven, maar diep kunnen doorwerken in hoe we onszelf zien, hoe we liefhebben en hoe we ons verbinden met anderen.
De moederwond verwijst naar de pijn die kan ontstaan wanneer je als kind niet volledig hebt gekregen wat je nodig had van je moeder. Voor de één gaat dat over emotionele nabijheid, voor een ander over gezien of gehoord worden, veiligheid voelen, troost ontvangen, of de ruimte krijgen om helemaal jezelf te zijn. Niet omdat een moeder niet wilde geven, maar omdat zij zelf vaak ook moest overleven met wat ze niet kreeg.
Veel moeders dragen hun eigen geschiedenis met zich mee. Ze hebben misschien nooit geleerd om kwetsbaar te zijn, hadden geen emotionele ruimte, droegen hun eigen trauma, of leerden hun gevoelens te verstoppen om sterk te blijven. Daardoor kon er voor jou als kind iets ontbreken wat eigenlijk heel vanzelfsprekend had mogen zijn. De moederwond ontstaat dus zelden vanuit onwil, maar veel vaker vanuit gemis, overleving en doorgegeven pijn.
Deze wond gaat daarom meestal verder dan jouw eigen verhaal. Ze reikt naar de vrouwen die vóór jou kwamen. Naar de generaties waarin meisjes al jong leerden om sterk te zijn, om gevoelens weg te slikken, om te zorgen zonder zelf ontvangen, om zich aan te passen, niet te klagen en door te gaan. Veel vrouwen groeiden op met het stille idee dat er pas plek voor henzelf is als iedereen veilig is. Dat patroon reist van moeder naar dochter, soms over vele generaties.
Het doorbreken van dat patroon vraagt moed. En het begint met zien wat nooit gezien werd.
De gevolgen van de moederwond worden vaak pas later voelbaar. In relaties kan het zich uiten als moeite met nabijheid of vertrouwen, jezelf snel aanpassen uit angst om verlaten te worden of bang zijn om teveel te zijn. In je zelfbeeld kun je merken dat je twijfelt aan je gevoel, je perfectionistisch bent of het gevoel hebt nooit goed genoeg te zijn. In je grenzen zie je misschien dat zorgen voor anderen vanzelf gaat, terwijl nee zeggen lastig voelt of zelfs onveilig. En als het gaat om ontvangen, kan liefde, steun of een compliment moeilijk binnenkomen, terwijl geven moeiteloos gaat. Niet omdat je niet weet hoe het moet, maar omdat een deel van jou ooit leerde dat dit de manier was om te overleven.
De moederwond betekent niet dat er iets mis is met jou. Het wijst op iets ouds dat geraakt is, iets dat aandacht vraagt, vaak pas op een moment in je leven waarin het systeem veilig genoeg voelt om erbij stil te staan. En het betekent ook niet dat je moeder schuldig is. Zij kon alleen geven wat zij zelf had ontvangen en soms was dat eenvoudigweg te weinig.
Heling ontstaat wanneer je het kleine meisje in jezelf ziet dat iets miste. Wanneer je toestaat te voelen wat destijds te groot was om te dragen. Wanneer je zachtheid ontwikkelt voor jouw verhaal, leert ontvangen wat nooit gekomen is, stopt met jezelf in de steek laten en patronen doorbreekt die niet van jou begonnen zijn. Dat is geen werk van denken, maar van voelen. Het creëert ruimte voor liefde, eigenwaarde, grenzen en innerlijke stevigheid.
In mijn praktijk InnerHart kijk ik met je naar jouw persoonlijke verhaal, maar ook naar wat mogelijk ouder is dan jij. Naar de familiedynamieken, de sterke vrouwen die je voorgingen, het stille verdriet dat niemand sprak en de loyaliteit die generaties lang heeft gedragen. En we doen dat zacht, lichaamsgericht en stap voor stap, precies in het tempo waarin jouw systeem zich veilig voelt.
Weet dat heling soms al kan beginnen door simpelweg toe te geven wat je nodig had of gemist hebt. En van daaruit opnieuw te leren ontvangen voor het meisje dat je ooit was en voor de vrouw die je nu bent.
0 reacties